Łężyny znajdują się 6 km na północ od Nowego Żmigrodu. Zabudowania usytuowane są 280−300 m n.p.m. Na północy od wsi widnieje bezleśne wzniesienie (383 m), a od wschodu ciągnie się nieduży masyw leśny.

Nazwa wsi jest związana z topografią. Odnosi się do położenia w pobliżu łąk bagiennych lub nizinnych.

Miejscowość założył prawdopodobnie rycerski ród Bogoriów w XIII wieku, lecz jako osada Łężyny istniały już znacznie wcześniej. Wieś należała do niegrodowego starostwa osieckiego. Jako własność królewską często przekazywano ją w dzierżawę lub zastaw m.in. Kobylańskim i Tarłowom. W okresie zaborów dostała się we władanie Austriaków, którzy sprzedali wieś Zborowskim. Kolejnymi właścicielami Łężyn byli Stadniccy i Macudzińscy. Gdy w okolicy odkryto złoża ropy naftowej miejscowością zainteresowało się Towarzystwo Górnicze z Jasła i rozpoczęło eksploatację pokładów nafty. W 1891 roku tereny roponośne odkupiła firma Bergheim i Mac-Garvey, a rok później − Wiliam Stosker. Po wyczerpaniu małych, jak się okazało złóż ropy naftowej, Łężyny nabyli Żydzi i rozparcelowali grunty. Odkrycie ropy naftowej poprawiło trochę sytuację materialną okolicznego chłopstwa, gdyż niektórzy znaleźli zatrudnienie np. przy budowie szybów czy transporcie beczek z ropą naftową. We wsi działała szkoła, kółko rolnicze i kasa gminna. Wieś zamieszkiwało wówczas 840 osób. Część Łężynian utrzymywała kontakty z przybyłymi do wsi robotnikami, co spowodowało otwarcie mieszkańców na nowe poglądy polityczne. 

W czasie przejścia frontu wschodniego (sierpień 1944) mieszkańcy zostali wysiedleni głównie do gmin Skołyszyn i Biecz. Domy zajęli Żołnierze Werhmachtu. Wróciwszy z wygnania, mieszkańcy zastali wieś zniszczoną w 80%. Dzięki wytężonej pracy odremontowano kościół plebanię oraz cmentarz, naprawiono szkołę i dom gromadzki. Obecnie wieś liczy ponad 900 mieszkańców. Znajduje się w niej Zespół Szkół, sklepy i nowy budynek domu ludowego oraz straży pożarnej.

Warto zobaczyć:

 1.     Kościół pod wezwaniem Świętego Mikołaja i Wyznawców − kościół parafialny w Łężynach istnieje we wsi co najmniej od II połowy XIII wieku. Powtórnie erygowano go w 1511 roku, a rozbudowano w 1760 roku. Jest to kościół drewniany z malowanym, beczkowym sklepieniem. Pierwotnie gotycki charakter zatracił po licznych przebudowach. Na uwagę zasługuje siedemnastowieczny ołtarz główny ufundowany przez ówczesnego proboszcza – ks. Tomasza Gryźniewicza. Wnętrze zdobią malowidła ścienne przedstawiające świętych polskich. Obok kościoła znajduje się murowana dzwonnica – brama, plebania i spichrz.

2.     Drewniana kapliczka poświęcona Bernardowi

3.     Dom ludowy 

4.     Zespół Szkół

Justyna Wójcik

Galeria